Feeds:
Berichten
Reacties

Purcell.

Het is een machtig instrument dat me telkens weer doet verbazen welke wonderschone klanken het kan voortbrengen. Dit is een zeer feestelijk orgelspel, Trumpet Tune & Air van Henry Purcell.

En de organiste is fantastisch en heel erg kitch! 🙂

Portretrecht.

Deze avond had ik een vrij heftige discussie over het gebruik van een foto (portret) van iemand anders voor bepaalde doeleinden: een grapje, toepassing, noem maar op.

Ik ben de mening toegedaan dat geen enkele foto waar ik opsta zomaar gebruikt kan en mag worden zonder mijn uitdrukkelijke toestemming. Het zou toch maar al te gek zijn dat mijn foto door iemand anders gebruikt zou worden om de draak met mij te steken en dit voor iedereen te kijk zet. Paranoia? Absoluut niet, ik voel geen dreiging of bedreiging zonder dat er al iets gebeurde. Maar zet gewoon de puntjes op de i. Ik ga hier volledig uit van het beleefdheidsprincipe dat zegt dat je niet zomaar iemand anders zijn foto gebruikt zonder dat die persoon daar weet van heeft.

De ander vond mijn houding flauw en getuigen van grote droogheid. Niet in voor een grapje.

Graag respecteer ik die mening, wie daar weinig tot geen graten inziet om zomaar zonder het te vragen met zijn foto ergens online te verschijnen mag dat gerust. Wie ben ik om dat te verbieden? Alleen vraag ik dan ook respect voor mijn standpunt. Van mij mag het niet en zal het ook nooit mogen.

En voor diegene die graag de wet er op nalezen waar ik grote fan van ben:

“De auteur of de eigenaar van een portret dan wel enige andere persoon die een portret bezit of voorhandenheeft, heeft niet het recht het te reproduceren of aan het publiek mede te delen zonder toestemming van de geportretteerde of, gedurende twintig jaar na diens overlijden, zonder toestemming van zijn rechtverkrijgenden.”
(Wet van 30 juni 1994 betreffende het auteursrecht en naburige rechten, artikel 10).

We remember.

Het blijft een beklijvend moment wanneer om 20 uur de Last Post geblazen wordt aan de Menenpoort in Ieper. Vandaag herdenken we het einde van de Eerste Wereldoorlog. Niet veel later zou er nog een oorlog volgen. En ook vandaag nog is er op verschillende plaatsen in de wereld oorlog. Hoewel men al bij de Eerste Wereldoorlog zei dat het nooit meer oorlog mocht zijn, alleen nog vrede.

Een tijdje terug waren we toevallig in Ieper en gingen we luisteren naar de Last Post, het is een moment dat me altijd zal bijblijven. Duizenden namen, jongen mensen ver van huis die vochten voor onze vrijheid en hier het leven lieten. Wanneer je volwassen mannen met rode betraande ogen ziet, oude mensen die hun voorvaderen komen bezoeken waar ze gesneuveld zijn kan je dat niet koud laten. Nooit mag dit vergeten worden.

Dit is een gedicht van een onbekende auteur. Door iedereen aan de Menenpoort werd “we remember them” samen uitgesproken.

In the rising of the sun and in its going down
we remember them.

In the blowing of the wind, and the calm of its stillness,
we remember them.

In the opening of buds and in the rebirth of spring,
we remember them.

In the blueness of the sky and in the warmth of summer,
we remember them.

In the rustling of leaves and in the beauty of autumn,
we remember them.

In the midpoint of the year, and as its beginning and end,
we remember them.

When we are weary and in need of strength,
we remember them.

When we are lost and sick at heart,
we remember them.

When we have joys we yearn to share,
we remember them.

So long as we live, they too shall live,
for they are now part of us,
we remember them.

Zora je svanula.

Weet je nog wie de cover bracht in 1987? En dat vond ik toen al een zeer mooi nummer. Pas nu weet ik dat dit de originele versie zou zijn. In het Servisch gezongen met een mooie tekst waarvan ik je de vertaling niet wil onthouden.
(Althans dat hoop ik, want met online vertalingen weet je maar nooit. Als het niet zo is dan blijft het een geweldig mooie “vertaalde” tekst.)

Dawn has broken
A tear flowed/dropped from the eye
It’s dawn, (but) you’re not here
Do you hear? I can’t live without you

I dream of you
Everything still reminds me of you
only my song is heared
but you’re not here

Neda Ukraden – Zora je svanula

He has my dying voice.

The rest is silence.

Uit: Hamlet, William Shakespeare

De nulmeridiaan loopt niet door mijn gat zoals men zo mooi zegt of beter de wereld draait niet rond mij. Als klein radertje functioneer ik in een veel groter geheel. Toegegeven, ik ben al eens een tegendraads radertje. Durf al eens naar links of achter mij kijken als de hele kudde naar rechts of naar voor kijkt. Je ziet dan zoveel meer. Toegegeven, ik ben niet de meest makkelijke persoon en heb een eigen mening dat niet altijd in goede aarde valt en tegen schenen schopt. Toegegeven, ik ben een mens en heb zeer veel zwaktes maar ik ben ook bewust van mijn sterke punten.

Ik doe regelmatig blijkbaar meer kwaad dan goed en kwets mensen en dat is niet mijn bedoeling. Nooit geweest trouwens. Voorlopig hou ik me dus een beetje in.

NaNoWriMo.

Het is begonnen, deze nacht om 00.00 uur precies de NaNoWriMo (lees: National Novel Writing Month) zoals ik in mijn vorig bericht al een beetje beschreef. Maar leeft dit echt? Of is het alleen omdat ik iemand ken die er aan meedoet zodat ik er willens nillens mee te maken heb. Wat drijft iemand om zich af te zonderen en te schrijven, en dit een maand lang. Is het de drang om zich te bewijzen, dat ze zoveel woorden kunnen neerpennen in een maand. Het ontgaat me een beetje, de drive, de sfeer, de gekte, het opgeklopte euforisch gevoel van alweer 1000 woorden.

Misschien hoort het wel zo te gaan die euforie van het onbekende. Nu is men nog super enthousiast maar wat binnen een week als het eerste grote deel er opzit en je aan het verhaal moet beginnen? Wanneer het nieuwe er een beetje af is en je toch liever een boek zou lezen in plaats van er een te schrijven. Kom je dan voor een blok te staan of is het dat net wat je nodig hebt.

Nog steeds wens ik de deelnemers zeer veel succes. Al hoop ik dat anderen het er beter van afbrengen dan wat ik al gelezen heb op een andere blog. Geen begeestering en geen ziel, de aandacht werd niet vastgehouden en verwaaide naar andere dingen. Maar dat heb ik ook al bij andere “grote” schrijvers gehad.

En nu zie ik daar een lezer heel hard zijn wenkbrauwen fronsen en ik weet ongeveer wat die lezer denkt. Hij is weer bezig met het volledig neerhalen van iets waar hij geen interesse in heeft en ik wel. En dan breekt hij het af met alle mogelijke geweld en toeters en bellen. Terwijl hij beter constructief zou zijn en ondersteunend of zijn gedachten voor zichzelf zou houden. Want aan dat neerhalen heb ik niets. Is het niet?

En toch bedoel ik het niet slecht, zeker niet. Nog steeds heb ik zeer veel interesse in het resultaat, zelfs in het tussen-resultaat. Ik zal het lezen, met interesse en met een kritische geest als mij dat toegestaan is. Is het niet zo dat een schrijver in wording moet leren schrappen. Hele hoofdstukken als het moet, een volledig boek als het nodig blijkt. Gelukkig kan je net zoals bij de televisie de off-knop indrukken en een boek kan je sluiten en dan blijft het nog steeds mooie vulling voor de boekenkast. Verkopen ze geen boeken per meter?

Gedenken.

De periode waarin we onze lieve doden extra herdenken met een bloemetje, een gedachte of een kort gebed breekt weer aan. Misschien is het voor sommigen eerder een commercieel gegeven geworden om nog een groter en mooier bloemstuk. Maar het gebaar om iemand te gedenken die je kende en een deel uitmaakte van je leven is een mooi iets. Dat hoeft dus niet zo nodig met bloemen of een bloemstuk zijn, alleen even halt houden en je gedachten zachtjes laten meevoeren met de stroom.

Vandaag schreef ik een kaartje om mijn medeleven te betuigen bij het overlijden van een vrij jong persoon. En wat schrijf je dan telkens, woorden van troost zijn vaak betuttelend of je vervalt in de standaardzin: “innige deelneming in de rouw, veel sterkte.” Meer moet het ook soms niet zijn al ontbreekt ieder persoonlijk karakter, net dat wat je zou verwachten bij het betuigen van je medeleven.

Ik probeer om er toch telkens een kleine persoonlijke toets aan te geven, het niet te laten overkomen alsof je de zin voor een paar centen gekocht hebt van een charlatan. Al blijft het een zeer moeilijk iets.

In deze periode van intens verdriet en pijn om wat verloren is gegaan schuilt achter een zee van tranen de stralende glimlach van de mooie herinneringen. Woorden, hoe mooi ook schieten hun doel voorbij en kunnen nooit volledig troostend zijn. Dit is een kleine poging om tussen de donkere wolken een lichtpuntje te laten verschijnen.
Mijn medeleven in deze moeilijke tijd.

Hans, 31 X 2009