Tijd voor reclame!
Geplaatst in Reclame | Geen reacties »
Fotograaf: Amaury Henderick
Titel: Tunnel
Datum: 13 september 2007
Locatie: Antwerpen, voetgangerstunnel
Geplaatst in Blog | Tagged Amaury Henderick, Blog, kopfoto | Geen reacties »
Soms lijkt alles een beetje stil te staan. Dan zie je net als in een trein het landschap in een flits aan je passeren terwijl jij gewoon blijft zitten.
Vervelend, maar meer ook niet. Ineens kan je dan door een toevalligheid gewoon weer vooruit schieten.
Ik zit een beetje in een periode van stilstand. De wereld rondom mij flitst voorbij terwijl ik gewoon stil lijkt te staan en geen millimeter vooruit lijk te gaan. Apathisch, gelaten en starend. Is het erkennen een stap in de richting naar verbetering?
Besluiten nemen is voor mij nooit echt makkelijk geweest. Bang om een verkeerde beslissing te nemen en de gevolgen niet aan te kunnen. Toch zal het moeten, met een ongeziene zelfverzekerdheid.
Geplaatst in Gedachten, Persoonlijk | Geen reacties »
Hoe ik mij voel vandaag?
Zo…
Karl Jenkins & Adiemus - Dies Irae
Heftig, niet?
Geplaatst in Gedachten, Persoonlijk | 1 reactie »
Silencium hing er in de kleine gebedsruimte. Het was een kapel op een heuvel waar men Maria vereerde. Talloze pelgrims, bedevaarders, wandelaars, fietsers en gewone passanten kwamen er om Haar te groeten, even stil te staan, te mijmeren of te bidden. Je weet immers nooit voor wat het goed kan zijn.
Silencium, hier heerst stilte. De drukte buiten is hier even weg en je voelt de sacrale stille omgeving. Heel vreemd als je daarbuiten de vaak hectische wereld bekijkt. Stilte voor de Maagd Maria.
Geplaatst in Geloof | Geen reacties »
Het is een verslaving aan zijn brommende stemgeluid, opzwepende ritmes en klanken en ingetogen vaak melancholische teksten. Paolo Conte de Italiaanse singer-songwirter kan en kon mij onmiddellijk begeesteren.
Vaak is het niet alleen de tekst die spreekt maar blijft de begeleidende muziek staan als een lichtend baken.
Mijn vroegste herinnering - en nog steeds een van mijn favoriete nummers - is het grootse Max. De weinige, maar sublieme tekst, is omgeven door een prachtige muzikale begeleiding. Het kan wel eeuwig doorgaan.
Max era Max… (Max was Max) of hoe je heel simpel iemand kan duiden.
Geplaatst in Muziek | Geen reacties »
Het is vaak onbewust en ik heb er later zeer veel spijt van. Soms komt het goed, vaak is het een litteken. Soms pijnloos maar af en toe kan het daarna nog beginnen jeuken.
Communicatie via het internet is een prachtige medium. Je houdt contact met iedereen door met elkaar te praten via een simpel venstertje. Gemakkelijk en snel maar ook gevaarlijk want een woord of een zin kan snel totaal verkeerd begrepen worden en dan escaleren gesprekken tot onenigheden, misverstanden en ruzies.
Het is niet de eerste keer dat ik iets typ en het doorspekt is met een vleugje ironie. Aan de andere kant van het scherm begrijpt men dat totaal fout. Het is vaak op eieren lopen.
Soms zou ik bepaalde van die communicatieprogramma’s beter niet gebruiken of er mij onthouden van elke commentaar en er diplomatisch omheen spreken. Ik zou soms beter geen commentaar geven, niet meer zeggen wat ik denk en meepraten met de gesprekspartner. Maar dan komt de duivel in mij boven en ga ik de confrontatie aan, spui een giftig zinnetje waar de ironie er in mijn ogen van af druipt maar die aan de andere kant voor een verbolgen reactie zorgt.
Pas later komt het besef. Dat je fout was en het beter niet had gedaan. Had ik dit of had ik dat. Het zijn de meest irritante woorden die er bestaan want ze geven een zekere onmacht aan, spijt ook om iets wat je hebt gedaan maar niet meer kan terugdraaien.
Avec des ‘si’ on met Paris dans une bouteille zeggen de Fransen of zoals wij zeggen: “Had mijn tante wieltjes dan was het een kar.”
Geplaatst in Leven, Persoonlijk | 1 reactie »
Het is zo fragiel en zo breekbaar als kristal. Maar ook even mooi glinsterend, sprankelend en kostbaar. Op mooi kristal ben je zuinig; telkens wanneer je er naar kijkt geniet je er intens van. Telkens ik hier naar luister geniet ik met een beetje weemoedigheid en wat natte ogen.
De prachtige breekbare stem van Bobbejaan Schoepen en het zoete geluid van Geike Arnaert komen samen in dit mooie nummer. Een liedje dat herinneringen ophaalt en dat is ook zo goed weergegeven in deze clip met beelden uit de oude doos.
Binnenkort komt er van Bobbejaan een nieuwe cd uit. Een comeback op je 82ste daarvoor heb je respect.
Laat de muziek en de beelden nu voor zich spreken…
Le temps des cerises - Bobbejaan & Geike (hooverphonic)
Geplaatst in Muziek | Tagged Bobbejaan | 1 reactie »
Zeven eeuwen geschiedenis en cultuur, verwoest in amper een paar uur tijd. Met zeer grote verbijstering vernam ik deze ochtend het nieuws dat een hevig vuur de prachtige Sint-Pieterskerk in Galmaarden in de as had gelegd.
Sommigen denken: “ach het is maar een gebouw… en dan nog een kerk”. Maar een kerk is naast het religieuze aspect ook een monument dat heel wat kunstschatten en een rijke geschiedenis met zich meedraagt. Ook voor mij hangen heel wat persoonlijke herinneringen vast aan wat er zich in de kerk afspeelde. Uitvaarten, dopen, communies en een occasionele viering maakte dat het ook voor mij een speciale plaats was.
Was, want er staan nu alleen nog muren recht. Van het interieur blijft er nagenoeg niets meer over. Dat ik zoveel persoonlijke herinneringen heb aan de charmante kerk komt omdat het dorp waar ik woon grenst aan Galmaarden en ik daar bij tijd en wijlen al eens mag komen.
Gisteren zag ik haar nog, trots en fier. De torenklok gaf twintig na zes aan.
Geplaatst in Leven, Persoonlijk | 1 reactie »
Ongeveer rond de tweede zondag van april (al naargelang de lente zijn intrede doet) tot exact 24 juni (Sint Jan) loopt het officiële aspergeseizoen. Deze overheerlijke scheuten zijn een korte tijd beschikbaar en het telen ervan is vrij arbeidsintensief. Ze groeien onder de grond en eens ze hun kopje laten zien moeten ze gerooid worden om hun mooie witte kleur te bewaren.
Asperges staan in de absolute top van mijn favoriete groente. Een kleine link als mogelijk afrodisiacum is daar misschien ook niet vreemd aan. 
In 2002 verscheen de dichtbundel “Ik schrijf je neer” van Hugo Claus met daarin het zeer mooie gedicht “Asperges me” waar dit stukje uit komt:
En ook als ik reïncarneer,
dan niet Oosters in een kever
of een jonge loopse hond
maar als in de tijd van mijn leven
door een prinses vastgebonden,
oprecht rechtop klaargestoomd
en dan glijdend in haar mond.
Een winteravond lang
geurt haar stil water
naar mijn diepe grond.
Je hoeft geen al te grote kenner te zijn van de kerkelijke rite om deze link van Claus te begrijpen. Asperges me (Was mij, o Heer) was heel vroeger een gebruikte rite voor de H. Mis.
Het blijft elk jaar weer uitkijken naar het aspergeseizoen om ze met volle en gulle overgave in mijn mond te laten glijden en er intens van te genieten.
Geplaatst in Gedicht, Leven | Tagged Asperges, Eten | Geen reacties »
