Roy

Elk woordje uitleg bij dit nummer kan er eentje te veel zijn. Roy, weggelachen door de een en op een voetstuk geplaatst door zoveel anderen. Misschien de barometer en maatstaf van succes. In duet met K.D. Lang en met zijn eeuwige melancholische snik-in-de-stem wordt dit absolute topklasse. Ik ben een absolute fan van zijn gevoeligheid en tederheid ook die uitgaat van zijn liedjes. De donkere kant en keerzijde van de medaille…

Roy Orbison & K.D. Lang – Crying

Ongezouten.

In het voorlaatste jaar van mijn humaniora was er een discussie in de klas, iedereen gaf zijn mening over een zeker onderwerp. Wat het juist was weet ik niet meer, maar wat ik me nog wel herinner was mijn oud-leraar die zei: “Hans heeft ook wel een mening, maar hij zegt ze niet”. Mijn oud-leraar legde toen precies de vinger op de wonde en in wat hij verder zei hoorde ik dat hij me zeer goed kende.

Toen hield ik het vrij diplomatisch en zeer afgewogen. Iets wat ik nu af en toe nog hanteer maar het is zeer uitzonderlijk. Nu heb ik een mening en dat zal men ook geweten hebben. Aan wie het horen en niet horen wil zeg ik luidop wat ik er van vind. En dat botst, dat kwetst en dat raakt soms en dat vind ik dan oprecht minder prettig.

Wanneer ik iets niet goed vind maak ik het vaak met de grond gelijk, ik breek het af en hak het in mootjes. Dat wekt dan weer wrijving op met iemand die dat wel goed vindt. Maar het schuilt niet alleen daarin, ik kan ook van mening veranderen. Wat ik gisteren met de grond gelijk maakte, bouw ik soms de dag erna terug op. Het komt niet vaak voor, maar het zijn alleen doden en dwazen die niet van gedacht veranderen. En dat wekt ook wel wrevel op, begrijpelijk.

Niet dat ik draai met de wind, alleen kan mijn mening veranderen omdat ik er een andere kijk op heb of dat ik een vollediger beeld krijg. Wanneer dat zich voordoet kan mijn mening veranderen en kan ik evolueren van een heftig tegenstander naar een groot voorstander. Vaak heb ik dat met spelletjes, eerst zie ik er absoluut niets in en verfoei ik het tot ik een degelijke uitleg heb gekregen en er wel voor gewonnen ben.

Uiteindelijk is het maar mijn mening, en wat maakt mijn mening meer of minder belangrijk dan die van iemand anders? Waarom is mijn neerhalen van groter belang dan jouw ophemelen of omgekeerd?

Antichrist.

Ik zag gisteren een film, mijn relaas kan u hier lezen!

Even stilstaan.

Ik vroeg om kracht,
En God gaf me moeilijkheden om me sterk te maken.

Ik vroeg om wijsheid,
En God gaf me problemen om te leren ze op te lossen.

Ik vroeg om voorspoed,
En God gaf me verstand en spierkracht om mee te werken.

Ik vroeg om moed,
En God gaf me angsten om te overwinnen.

Ik vroeg om liefde,
En God gaf me mensen om lief te hebben.

Ik vroeg om gunsten,
En God gaf me kansen.

Ik ontving niets van wat ik vroeg.
Ik ontving alles wat ik nodig had.

Alles.

Wij, niet ik en jij.
Samen.
Waaiende halmen in het veld.
Korenbloemen.
Hoog staat de zon.
Een vogel vliegt voorbij.
Samen.
Niet jij. Niet ik.
Wij.

Hans, 22 IX 2009

Anders.

Zo “subtiel” zijn ze nog wel om het net luid genoeg te zeggen dat jij het wel hoort maar het stilletjes vervaagt in de omgevingsgeluiden. Als slissende giftige slangen verkondigen ze hun afkeer naar jou toe. Soms maakt het me bang, wat als het meer wordt dan woorden?

We leven in de 21ste eeuw en de intolerantie naar bepaalde mensen is niet kleiner geworden. Afwijken van het normale, de standaard is steeds een gemakkelijk mikpunt van spot en pesterijen. Je moet als mens heel erg sterk staan om de maatschappij te laten zien dat je niet bang bent om anders te zijn dan het normale. Woorden zijn woorden en vervagen, maar komen soms hard aan. Maar nog altijd beter woorden dan een vuistslag.

Regelmatig maak ik me de bedenking vanwaar die afkeer, dat onbegrip en die haat vandaan komt. Is het uit onwetendheid, uit frustratie of gewoon domheid? Wat is er zo bizar aan iemand die anders is. Of die nu in een rolstoel blijkt te zitten, een arm of been kwijt is, een zwarte huidskleur blijkt te hebben of van iemand van hetzelfde geslacht blijkt te houden. Tolerant zijn naar anderen, naar je medemens. Aanvaarden dat naast “het normale” en “de standaard” er ook mensen zijn die “anders” zijn. Beschouw het als een verrijking van je cultuur en met open visier naar de mensen kijken. Waarom toch steeds enggeestig naar je eigen navel staren?

Stemming.

Je stemming van het verdere verloop van een dag laten afhangen van de negatieve reactie van één persoon is heel vervelend. Vaak zegt iemand iets langs zijn neus weg en vat jij dat op als een aanval. Dan begin je minder en minder te functioneren en kan je enkel nog nadenken over wat die ene net tegen je zei. Terwijl dat allicht niet eens de bedoeling was om je te viseren.

Elk woord, elk stukje uit die ene zin begin je te analyseren en te onderzoeken naar zijn gewicht en waarheid. Soms is het een vluchtige opmerking die een andere vaak niet eens hoorde maar waar jij toch even je oren bij hebt gespitst.

Je mag je niet laten afleiden door wat een ander zegt, je zeker niet laten verleiden om er het verdere verloop van de dag door te laten verknallen. Maar het maalt en het blijft soms malen. Meent die persoon dat nu? Hoe ziet die persoon mij nu eigenlijk?

Het zijn eigenlijk totaal irrelevante vragen die je jezelf stelt en waar je ook geen energie moet insteken. En toch, het is eigen aan ons om bezig te zijn met wat anderen denken. Hoe we ons gedragen en of we graag gezien worden of eerder beschouwd worden als een noodzakelijkheid.

Ochtend.

Ik ben deze ochtend niet opgestaan met een blij gezicht. Niets blij. Niets goed gezind. Alleen het onophoudelijke gedreun van een grote maalsteen in mijn hoofd. Het enige waar ik naar kan verlangen is dat het stopt en er een redelijke staat van rust kan gevonden worden.

Op een dag als vandaag zou ik mij willen terugtrekken en in mijn schelp kruipen. Ver weg van alles en iedereen  zodat de wereld even zonder mij verder draait. Geen telefoons, geen e-mail, geen mensen die aan mijn hoofd zitten zeuren. Alleen in de stilte van de draaiende maalsteen.

Op een dag als vandaag zou ik midden de drukte willen staan, mensen om mij heen en veel geluiden. Pratende mensen en mensen om me heen die me aan het lachen brengen. Die me even deze cafard kunnen doen vergeten van deze dag.

Op een dag als vandaag is er niet echt goeie oplossing te vinden. Stilte en lawaai zijn niet echt te verzoenen. Het is even een minder goeie dag, een dag om in bed  door te brengen met een boek. Al dan niet met een iPod in de oren. Morgen beter? Ik mag hopen van wel.

Onbekend.

Liefde en realtie(s) zijn geen rationele begrippen maar emotie en gevoel spelen een zeer belangrijke rol. Terwijl ik zelf een zeer emotioneel en gevoelig mens ben is het, om een voor mij onverklaarbare reden mogelijk om dit heel erg rationeel benaderen.

Zeker als het om anderen gaat heb ik een zeer duidelijk vogelperspectief. Het is als buitenstaander vaak makkelijker om het volledige plaatje te kunnen bekijken. Een beetje zoals een schilderij dat je best ook vanop een afstand bekijk om het in zijn volle schoonheid te zien.

Wanneer ik echter zelf deel van uitmaak van het gebeuren is het uiterst moeilijk om het vanuit een vogelperspectief te bekijken en speelt de ratio haast geen enkele rol meer. Begrjipelijk uiteraard maar ook voor mij niet echt altijd even makkelijk te aanvaarden. Ik wil mijn eigen situatie ook rationeel benaderen maar ik ben te emotioneel betrokken. Het gaat tot op een zeker punt, maar wanneer het gevoel té sterk is geef ik het uit handen.

Nu laat ik me meedrijven met de stroom, de stroom van gevoel en emotie. Weg van de ratio. Onbekend terrein, maar tegelijk ook vol van nieuwe ontdekkingen.

T’amo e t’amerò.

Ik geniet nog even van een paar dagen vakantie, hoewel ik een beetje in onzekerheid leef de komende uren. Niets is zeker en de onzekerheid maakt me wat rusteloos. Al kan ik er zelf weinig aan doen en ligt het in de handen van andere mensen, het is zoals instappen in een auto en zelf niet aan het stuur zitten. Voor je het weet zit je in Duinkerke zonder dat je dat eigenlijk zelf wil. Maar ook dat is een aangenaam avontuur gebleken en was het in De Panne uitermate leuk vertoeven.

Maar mijn rusteloosheid heeft ook nog een andere oorzaak. Geen onaangename oorzaak want zeer plezierig maar een facet is iets uitermate vervelend. Heel erg druk wil ik er mij niet in maken, want de geleidelijkheid zal ook hier wel raad brengen. En is het de geleidelijkheid niet dan zal de tijd dat wel doen. Het komt wel op zijn pootjes terecht zonder dat ik er veel woorden aan vuil maak.

Toch komt het wel terug, nu in een blogpost dan weer in een gesprek. Ik hou er niet van en waar ik niet van hou probeer ik ofwel te negeren net zo lang tot het bijna in mijn gezicht ontploft als het echt niet wil wijken. The point of no return is bijna bereikt. Tijd voor een mededeling

-

Ter info: De vertaling van de titel “T’amo e t’amerò” is “Ik hou van jou en zal van je houden” een liedje van Claude Barzotti.