Het blijft een beklijvend moment wanneer om 20 uur de Last Post geblazen wordt aan de Menenpoort in Ieper. Vandaag herdenken we het einde van de Eerste Wereldoorlog. Niet veel later zou er nog een oorlog volgen. En ook vandaag nog is er op verschillende plaatsen in de wereld oorlog. Hoewel men al bij de Eerste Wereldoorlog zei dat het nooit meer oorlog mocht zijn, alleen nog vrede.
Een tijdje terug waren we toevallig in Ieper en gingen we luisteren naar de Last Post, het is een moment dat me altijd zal bijblijven. Duizenden namen, jongen mensen ver van huis die vochten voor onze vrijheid en hier het leven lieten. Wanneer je volwassen mannen met rode betraande ogen ziet, oude mensen die hun voorvaderen komen bezoeken waar ze gesneuveld zijn kan je dat niet koud laten. Nooit mag dit vergeten worden.
Dit is een gedicht van een onbekende auteur. Door iedereen aan de Menenpoort werd “we remember them” samen uitgesproken.
In the rising of the sun and in its going down
we remember them.In the blowing of the wind, and the calm of its stillness,
we remember them.In the opening of buds and in the rebirth of spring,
we remember them.In the blueness of the sky and in the warmth of summer,
we remember them.In the rustling of leaves and in the beauty of autumn,
we remember them.In the midpoint of the year, and as its beginning and end,
we remember them.When we are weary and in need of strength,
we remember them.When we are lost and sick at heart,
we remember them.When we have joys we yearn to share,
we remember them.So long as we live, they too shall live,
for they are now part of us,
we remember them.
