De periode waarin we onze lieve doden extra herdenken met een bloemetje, een gedachte of een kort gebed breekt weer aan. Misschien is het voor sommigen eerder een commercieel gegeven geworden om nog een groter en mooier bloemstuk. Maar het gebaar om iemand te gedenken die je kende en een deel uitmaakte van je leven is een mooi iets. Dat hoeft dus niet zo nodig met bloemen of een bloemstuk zijn, alleen even halt houden en je gedachten zachtjes laten meevoeren met de stroom.
Vandaag schreef ik een kaartje om mijn medeleven te betuigen bij het overlijden van een vrij jong persoon. En wat schrijf je dan telkens, woorden van troost zijn vaak betuttelend of je vervalt in de standaardzin: “innige deelneming in de rouw, veel sterkte.” Meer moet het ook soms niet zijn al ontbreekt ieder persoonlijk karakter, net dat wat je zou verwachten bij het betuigen van je medeleven.
Ik probeer om er toch telkens een kleine persoonlijke toets aan te geven, het niet te laten overkomen alsof je de zin voor een paar centen gekocht hebt van een charlatan. Al blijft het een zeer moeilijk iets.
In deze periode van intens verdriet en pijn om wat verloren is gegaan schuilt achter een zee van tranen de stralende glimlach van de mooie herinneringen. Woorden, hoe mooi ook schieten hun doel voorbij en kunnen nooit volledig troostend zijn. Dit is een kleine poging om tussen de donkere wolken een lichtpuntje te laten verschijnen.
Mijn medeleven in deze moeilijke tijd.Hans, 31 X 2009
