Hoe ver kan je gaan in het relativeren? Zover dat het een karikatuur is en je het dood gaat relativeren. Kan je op den duur nog relativeren.
Gisteren zag ik twee berichten in het nieuws op Eén, kort na mekaar waar ik het nu nog steeds moeilijk mee heb. Het eerste ging over Spanjaarden van Marokkaanse origine die naar België komen en veel geld betalen om een arbeidscontract af te sluiten, één dag werkten en dan werkloosheidssteun genoten. Toen ik iets later het tweede item zag over mensen die ondanks hun ziekte toch gingen werken om toch maar niet ontslagen te worden fronste ik mijn wenkbrouwen en maakte een misselijk makend gevoel zich van mij meester.
Hoever is het in deze maatschappij gekomen? Waar is de menselijkheid gebleven en waar is de rechtvaardigheid naartoe. Ik heb het zeer moeilijk om dit te relativeren gezien mijn eigen situatie. Dan maakt een zekere onmachtigheid zich van mij meester en dat is een van de meest hatelijke gevoelens die je kan hebben.
Eigenlijk zijn we continue bezig grenzen aan het verleggen. Wat op zich niet verkeerd is, integendeel gelukkig maar, als je kijkt naar de maatschappelijke situatie van 100 jaar geleden is het maar goed dat er grenzen verlegd zijn.
En die beweging is nog steeds bezig. Normen en waarden, situaties en ideeën worden niet meer zomaar aanvaardt. Ze worden in vraag gesteld en op die manier hervormd naar de huidige maatschappelijke norm.
Zo is volgens mij ‘menselijkheid’ ook een subjectief begrip geworden. Wat voor ons ‘onmenselijk’ is, is voor de ander de normaalste zaak van de wereld (en omgekeerd). Het hangt er allemaal af van hoe je het bekijkt.
En wie is er juist? Tja. Iedereen en niemand zeker.