Ik ben deze ochtend niet opgestaan met een blij gezicht. Niets blij. Niets goed gezind. Alleen het onophoudelijke gedreun van een grote maalsteen in mijn hoofd. Het enige waar ik naar kan verlangen is dat het stopt en er een redelijke staat van rust kan gevonden worden.
Op een dag als vandaag zou ik mij willen terugtrekken en in mijn schelp kruipen. Ver weg van alles en iedereen zodat de wereld even zonder mij verder draait. Geen telefoons, geen e-mail, geen mensen die aan mijn hoofd zitten zeuren. Alleen in de stilte van de draaiende maalsteen.
Op een dag als vandaag zou ik midden de drukte willen staan, mensen om mij heen en veel geluiden. Pratende mensen en mensen om me heen die me aan het lachen brengen. Die me even deze cafard kunnen doen vergeten van deze dag.
Op een dag als vandaag is er niet echt goeie oplossing te vinden. Stilte en lawaai zijn niet echt te verzoenen. Het is even een minder goeie dag, een dag om in bed door te brengen met een boek. Al dan niet met een iPod in de oren. Morgen beter? Ik mag hopen van wel.
Bedankt dat je me deelgenoot hebt gemaakt van je deplorabele staat. Ik wens je al het goede toe en hoop dat je je snel weer de oude voelt.
Gr. Henk