Gewoon.

Als ik naar sommige mensen kijk overvalt me vaak de gedachte: “zijn ze dat nu echt of spelen ze een rolletje?”

Soms is hun gedrag er zo mijlenver over dat je niet anders meer kan denken dan dat ze een soort van karikatuur van zichzelf zijn geworden. De eigenlijke en ware persoon is verdrongen door een zelfgeschapen beeld, vorm en persoon. Alles aan hen is van een hoog fake gehalte omdat ze ofwel willen samensmelten met een groep of er net totaal willen uitspringen.

Je kan van bloemen houden, maar daarom hoef je nog niet rond te lopen verkleed als een bloem. Bloemetjesjurk, bloemetjes in het haar,… Dat is er net weer dat tikje over.

Is er iets fout met gewoon zijn?