Had ik maar…

Het is vaak onbewust en ik heb er later zeer veel spijt van. Soms komt het goed, vaak is het een litteken. Soms pijnloos maar af en toe kan het daarna nog beginnen jeuken.

Communicatie via het internet is een prachtige medium. Je houdt contact met iedereen door met elkaar te praten via een simpel venstertje. Gemakkelijk en snel maar ook gevaarlijk want een woord of een zin kan snel totaal verkeerd begrepen worden en dan escaleren gesprekken tot onenigheden, misverstanden en ruzies.

Het is niet de eerste keer dat ik iets typ en het doorspekt is met een vleugje ironie. Aan de andere kant van het scherm begrijpt men dat totaal fout. Het is vaak op eieren lopen.

Soms zou ik bepaalde van die communicatieprogramma’s beter niet gebruiken of er mij onthouden van elke commentaar en er diplomatisch omheen spreken. Ik zou soms beter geen commentaar geven, niet meer zeggen wat ik denk en meepraten met de gesprekspartner. Maar dan komt de duivel in mij boven en ga ik de confrontatie aan, spui een giftig zinnetje waar de ironie er in mijn ogen van af druipt maar die aan de andere kant voor een verbolgen reactie zorgt.

Pas later komt het besef. Dat je fout was en het beter niet had gedaan. Had ik dit of had ik dat. Het zijn de meest irritante woorden die er bestaan want ze geven een zekere onmacht aan, spijt ook om iets wat je hebt gedaan maar niet meer kan terugdraaien.

Avec des ‘si’ on met Paris dans une bouteille zeggen de Fransen of zoals wij zeggen: “Had mijn tante wieltjes dan was het een kar.”