Zeven eeuwen geschiedenis en cultuur, verwoest in amper een paar uur tijd. Met zeer grote verbijstering vernam ik deze ochtend het nieuws dat een hevig vuur de prachtige Sint-Pieterskerk in Galmaarden in de as had gelegd.
Sommigen denken: “ach het is maar een gebouw… en dan nog een kerk”. Maar een kerk is naast het religieuze aspect ook een monument dat heel wat kunstschatten en een rijke geschiedenis met zich meedraagt. Ook voor mij hangen heel wat persoonlijke herinneringen vast aan wat er zich in de kerk afspeelde. Uitvaarten, dopen, communies en een occasionele viering maakte dat het ook voor mij een speciale plaats was.
Was, want er staan nu alleen nog muren recht. Van het interieur blijft er nagenoeg niets meer over. Dat ik zoveel persoonlijke herinneringen heb aan de charmante kerk komt omdat het dorp waar ik woon grenst aan Galmaarden en ik daar bij tijd en wijlen al eens mag komen.
Gisteren zag ik haar nog, trots en fier. De torenklok gaf twintig na zes aan.
Gisteren nacht zag ik de kerk branden, ik stond langs de overkant van de straat, bij familie, waar de brandende sintels over vielen…
Gisterenmiddag zag ik wat er van reste.
Ongelooflijk, al die prachtige glasramen aan diggelen. Geen orgel meer, geen kerk klokken…
Pas vanmorgen – toen ik mij verslapen heb – realiseerde ik mij dat ik het geen 6u had horen slaan op de kerk.
Misschien nooit meer, gewoon door de schuld van een paar onnozele pipo’s die niet verder nadachten dan hun neus lang was…