Murw.
20 april 2008 door Hans
Man slaat vrouw. Vrouw slaat soms man.
In een relatie kan er partnergeweld zijn. Een vrouw die een afranseling van haar man krijgt en naar het ziekenhuis moet voor verzorging. De man die zich dan weer liefdevol buigt over zijn net afgeranselde vrouw en aan het verplegend personeel en de dokter een verhaaltje ophangt over het uitschuiven op de trap…
Het gekke is vaak dat de vrouw de man niet verlaat. Je zou dan denken dat het om angst gaat om de man te verlaten maar dat is vaak niet zo. De vrouw blijft de man doodgraag zien (excuseer de woordkeuze) en zal haar man ook blijven steunen en vertrouwen. Maar vooral ze blijven samen. Ondanks het geweld en de pijn. Vaak met de drogreden dat er ook mooie momenten zijn en dat hij ook lief en innemend kan zijn. Is dat blinde liefde?
Je kan in dit voorbeeld ook de man door de vrouw vervangen.
Voor mij zijn zo’n situaties onbegrijpelijk. Mijn verstand kan er onmogelijk bij dat iemand zo blind van liefde is dat hij of zij (ik wil geen onderscheid maken) bij zijn partner blijft ondanks zulke grove mishandelingen. Niet alleen de dader kan hier psychologische hulp gebruiken maar ook het slachtoffer die in mijn visie geen correct beeld heeft van hoe een relatie in elkaar steekt en het voor normaal aanneemt.
Een relatie draait in de eerste plaats om respect voor elkaar. Mekaar als mens en individu respecteren en daar ook correct naar handelen. Respect is niet iets waar je makkelijk en snel overheen moet gaan. Het is een essentieel punt en van meer dan cruciaal belang.
Wanneer je respect voor mekaar opbrengt dan is er een mooi evenwicht. Is dat respect er niet omdat jij altijd je zin wil hebben tegen die van je partner in dan zit je met een probleem.
Soms gaat het mijn petje volledig te boven hoe sommige mensen in een relatie zitten waarbij ze totaal respectloos en als een gebruiksvoorwerp behandeld worden en toch vast blijven houden aan die relatie. Blijven geloven in een toekomst samen en de toekomst zonnig en hoopvol tegemoet zien.
Als het emmertje overloopt giet de ene het emmertje weer leeg en dan kan het weer gevuld worden. Het leeggieten met praatjes dat het weer goed komt en zo niet bedoeld was. Dat er nooit twijfel was over de relatie van hun kant maar dat jij wel twijfelde. Kortom jij krijgt opnieuw de schuld en je toont berouw en opnieuw kan het emmertje gevuld worden. Ik blijf dat eigenaardig vinden hoe iemand zo van een ander kan misbruik maken.
Het is soms vervelend dat ik met mijn virtuele voorhamer vaak blijf kloppen. En kloppen. En kloppen. Tot iemand volledig murw is. Groggy van de vele slagen. Ik ben hard, vlijmscherp en een beetje grof soms in mijn bewoordingen. Zeker als je mijn vriend bent. Het leven kan hard zijn als je mijn vriend bent 
Ik kan het wel begrijpen. Het is nog niet zo onlogisch…
Het is geen zwart-wit verhaaltje. Wel slaan versus niet slaan.
Wat doe je met mensen die bij hun partner blijven ook na veelvuldige scheefschaatserij van de andere? Ook daar toon je geen respect en breng je schade toe. Weliswaar geen fysieke.
Of wat doe je met mensen die een partner hebben met een ontzettend lastig trekje. Alles loopt goed, maar dat ene trekje maakt dat je om de haverklap de muren opkruipt, jouw kas op fret en hem/haar meermaals vervloekt. Zo hard dat je er soms psychologisch aan ten onder gaat. In huilen uitbarst omdat het je teveel wordt. Niet dat hij/zij het met opzet doet, maar hij/zij is wel in staat om jou op jouw hoogste paard te krijgen. Je zou hem/haar kunnen slaan, je vervloekt hem/haar dat het geen naam meer heeft. En dan, dan kom je thuis, zie je hem/haar zitten in de zetel, en smelt alles weg als sneeuw voor de zon. Zonder ook maar één woord te zeggen, is alles weer koek en ei. Vergeten al die helse pijnen en frustraties van de afgelopen dagen. Vergeten tot het weer helemaal opnieuw begint…
Dàt is liefde. Echte liefde. Destructieve liefde.
En dàt is waar mensen vandaag van weglopen. Ze nestelen zich veel liever in een soort broer-zus liefdesrelatie. Of hechte vriendschapsrelatie… Relaties vandaag draaien zelden nog om passie. Veelal worden ze gebruikt als compensatie om die angst voor de eenzaamheid te vullen.
PS: er staat een dt-foutje in
Ik verschil totaal van mening met jou dat echte liefde een destructief kantje moet hebben. Wat is dat nu voor absolute onzin?
Als een relatie er op gericht is mekaar schade toe te brengen of dat nu fysiek of geestelijk is dan zit er iets goed fout.
Passie heeft daar in de verste verte niets mee te maken. Het kan toch niet de bedoeling zijn mekaar volledig naar de filistijnen te helpen omdat de terug-goed-maak-seks zo fantastisch is?
Dan heb je geen absolute liefdesrelatie maar een zuiver seksuele relatie. Mag best voor mij, maar je moet de twee niet mekaar gaan vermengen.
Het is niet omdat er een sadistisch kantje aan plakt dat je elkaar naar de filistijnen helpt hoor…
Net zoals welpen hevig met elkaar zijn wanneer ze vechten, is het in de liefde net zo. Het is geen verwarring van seks met liefde.
Liefde die kabbelt als een rustige rivier, is geen liefde die ik wil. Dat is te gezapig. Dat is familieliefde, platonische liefde, innige vriendschap. Whatever. Het is alleszins te rustig voor mij.
Van rust word je niet gelukkig. Hoogstens word je er “niet ongelukkig” van. Maar ik ben nog jong, mss ligt het daaraan