Luisteren.
20 april 2008 door Hans
Jij praat en ik luister. Wat je aan mij zegt gaat zelden verder dan de kamer en de personen in die kamer. Dat is het ultieme fundament van een diepgaande vertrouwensrelatie.
Als een spons neem ik verschillende prikkels in me op. Maar een spons is ook verzadigd op een bepaald moment en dat moet je eens alles kwijtraken en er veel uitgooien om opnieuw te kunnen opnemen. Dat uitgooien van die verschillende prikkels doe ik bij verschillende mensen en zo toets ik ook mijn visie aan wat zij er over denken.
Nu denkt u allicht dat ik over anderen die mij in vertrouwen hebben genomen zit te roddelen en ze bij naam en toenaam noem. Maar dat is niet helemaal waar. Allicht kloppen de feiten wel maar ik noem nooit namen, alleen de gebeurtenissen geef ik weer. Zonder dat er ook maar af te leiden valt over wie het gaat. Het fundament van het vertrouwen blijft ongeschonden. En zelfs meer, als je er op drukt dat het tussen ons moet blijven zal het ook tussen ons blijven. Dat is een vanzelfsprekendheid.
Het zou nog maar kras zijn dat ik uitermate intieme details ga rondbazuinen aan iedereen. Dat is roddelen. Ik vertel het ook niet aan iedereen maar aan specifiek uitgekozen mensen waarvan ik weet dat ze geen band hebben met de situatie en er dus ook hun voordeel niet mee kunnen doen.
Gaat dit ver? Misschien wel. Maar ik weet dat praten helpt om te verwerken en dat er minder luisterende oren zijn die je in vertrouwen kan nemen.
Bizar blogbericht… Probeer je jezelf te overtuigen dat het niet slecht is wat je doet?
Ik begrijp het nut van het bericht niet. of het moet zijn, dat je onlangs een woordenwisseling met iemand hebt gehad hieromtrent.
Soit, ik heb alleszins geen probleem met de manier waarop je met vertrouwen omgaat.
Ik probeer absoluut niet om mezelf te overtuigen dat wat ik doe goed of slecht is.
Dit bericht heeft misschien geen nut voor de lezer, maar voor mij wel anders zou ik het niet schrijven.
Het is anderzijds wel een aangename bevestiging dat mijn manier van handelen goed is.