Mijn restaurant!

Enig populisme is mij niet vreemd en ik mag als vermakelijkheid al eens graag kijken naar een no-nonsense programma op de commerciële zender.

Met veel plezier volg ik het semi-reality programma Mijn restaurant! waar 5 duo’s van restaurantje mogen spelen op kosten van de commerciële zender. Kijkend en stemmend Vlaanderen zorgt er telkens voor dat één restaurant zijn deuren moet sluiten en de rest nog even open mag blijven. Eén duo mag als hoofdprijs zijn restaurant houden. Er zijn 5 duo’s, één duo per provincie.

We zijn nu een paar weken verder en de eerste afvallers zijn bekend. Gent moet zijn deuren sluiten en Leuven ontspringt de dans. Voor even. Blijven dus nog over Oostende, Antwerpen, Hasselt en Leuven.

Dat Gent als eerste afviel was eigenlijk niet echt onverwacht. Al zullen ze in Gent wel anders gedacht hebben. Ongenaakbaarheid en een hardleerse koppigheid zijn allicht geen al te slechte eigenschappen maar je moet ook durven openstaan voor kritiek en bijsturen waar het nodig is.

Een restaurant is geen brasserie. Je kan heerlijk gaan eten in een brasserie en een goeie brasserie trekt volk en is absoluut niet minderwaardig. Het concept van Gent past perfect in een brasserie maar niet echt in een restaurant. Het opzet van het programma is niet Mijn brasserie! maar Mijn restaurant! en dat was een nadeel voor Gent. Een doorstart na de finale is hopelijk wel mogelijk voor Gent en dan ga ik er graag eens tafelen.

Van de overige restaurants ben ik uitermate gecharmeerd door Hasselt. Het concept en de uitwerking het zit uitermate goed. Een jonge ploeg die van aanpakken weet. Hopelijk maken ze het waar en winnen ze. Hoe dan ook daar wil ik graag eens de benen onder tafel schuiven. Hasselt is ook veruit vertrokken van het meest verwaarloosde pand en toch hebben ze er een aaneensluitend geheel van gemaakt. Hoe je dus een nadeel kan ombuigen in een voordeel. Trouw zijn aan het concept en het uitgangspunt, het is een mogelijke winner.

Oostende heeft allicht een zeer competente chef maar het duo is een beetje slapstick op zijn best. Hij is een beetje de beminnelijke gastheer/kok die van hot naar her spurt om brandjes te blussen maar zijn partner is uit een ander hout gesneden. Ze komt als vrij lichtgeraakt en jaloers over en zou het liefst iedereen uit haar restaurant gooien die haar niet roemt om haar geweldige kunde. Een blonde vrouw of kort elke jonge vrouw vat ze steeds op als een mogelijke concurrente voor haar partner. Onzekerheid over wie ze zelf is? Een beetje relativeringsvermogen is wel nodig. Gastheer of gastvrouw zijn in een restaurant is het opzetten van een masker en altijd vriendelijk zijn en lachen ook al valt er niets vriendelijk te zijn en te lachen.

Leuven heeft mij blij verrast. Toen ik onlangs het gerecht paling in het groen op een bord zag verschijnen begon ik haast spontaan te kwijlen. Een prachtige groene en levendige kleur. Niet vaal, niet dof maar fris. Hun enige nadeel bleef de bediening die een beetje in het honderd leek te lopen. Al denk ik dat daar na verloop van tijd zeker verbetering en verandering in zal komen.

In Antwerpen gaan er nog ongelukken gebeuren. Een geweldige chef, die weet hoe hij moet koken. Dat zie je aan de gerechten, zijn manier van werken. Hij is de chef. Maar dat is net ook het minpunt. Wat als de chef wegvalt? En als klap op de vuurpijl botsen er twee ego’s. Grote ego’s. Tussen keuken en zaal. Alleen al om die reden moet je er gewoon naar kijken.