Ik heb niet alle details en volg het ook eigenlijk niet ten gronde. Toch wil ik met de beperkte kennis reageren op de recente ontwikkelingen bij de auto assemblage fabriek uit Genk.
De band ligt stil omdat onder andere een loonstijging nodig is en de werkdruk omlaag moet. Enkele jaren terug – het is nog niet eens zo lang geleden – was het bijna gedaan met de auto assemblage fabriek uit Genk. De overheid en het moederbedrijf deden een gigantische financiële injectie en de fabriek kon weer verder. Mooi nieuws.
Te mooi? Want vandaag liggen er dus eisen op tafel. De bal ging aan het rollen bij de toeleveringsbedrijven en breidde uit als een olievlek. Maken de arbeiders (en laat ons een kat een kat noemen de vakbonden) zich nooit de bedenking dat moest de fabriek een paar jaar terug zijn gesloten ze niet eens een loonsverhoging zouden moeten eisen?
Binnen afzienbare tijd sluit de fabriek allicht – dat begrijp ik op dit moment volkomen – en dan zullen de vakbonden de eersten zijn om met groot gebrul te zeggen dat het allicht de schuld is van de overheid…
Misschien is het eens goed om de hand in eigen boezem te steken?
Iedereen verdient graag zijn boterham en het zout op zijn patatten. Maar de auto-industrie in België heeft al rake klappen gekregen in het verleden. Is het daarom nu niet wenselijk om wat gematigder te zijn en vooral het stakingsrecht te gebruiken daar waar het écht nodig is. Als echt alle middelen uitgeput zijn.
Wat ik het meest vervelende vind aan deze hele situatie is dat de vakbond er blijkbaar niet bij stilstaat dat ze zomaar een overeenkomst eenzijdig opzegt. Er is een CAO die nu ineens door vakbond niet nagekomen wordt.
Draai de rollen om en kijk wat het zou geven mocht een bedrijfsleiding eens de CAO eenzijdig opzeggen en een beloofde loonsverhoging bijvoorbeeld terug ter discussie stellen… Je zou ze nogal horen.
Ach ja, vakbonden! Ooit hadden ze hun nut. Ooit