Is dat nu vandaag niet dat de winter is begonnen?
Hoe kon het nu mooier starten dan vandaag. De wereld ziet een beetje wit door bevroren ijskristallen, dauwdruppels en mist die aan de bomen, het gras, spinnewebben, enzovoorts zijn blijven hangen.
Toen ik daarstraks een wandeling maakte in dit koude winterweer terwijl de zon verwarmend meekeek naar het zachtglooiende landschap kreeg ik het een beetje warm van binnen. Wat kan de natuur toch prachtig zijn.
Al heerst er deze periode een dubbel gevoel. Langs de ene kant is er de warmte en geborgenheid van familie, vrienden en kennissen maar aan de andere kant van het spectrum zijn er heel wat eenzame mensen. Mensen die niet kunnen genieten van het mooie koude weer omdat ze niet kunnen uitkijken naar een verwarmd huis en een verwarmd hart. Omdat zorgen, pijn of verdriet de bovenhand hebben.
Laat ons dus allen een beetje hartverwarmende warmte geven. Een kacheltje zijn waaraan men zich kan warmen om opgewarmd verder te gaan vol nieuwe moed.
“Laat ons dus allen een beetje hartverwarmende warmte geven. Een kacheltje zijn waaraan men zich kan warmen om opgewarmd verder te gaan vol nieuwe moed.”
Wat een mooie woorden.
Waarom komen nu toch de woorden ‘hoe naïef’ in mijn verdorde en verbitterde geest?
Is de kerst- en nieuwjaarsperiode niet hét moment bij uitstek om goede en soms zelfs menslievende voornemens te nemen. Voornemens die dan ook enkel (voor enkele minuten) tijdens die periode herdacht worden?
Velen onder ons vechten gedurende een gans jaar tegen het onheil en de eenzaamheid dat op de loer ligt en zijn o zo blij dat ze het dit jaar opnieuw (op de valreep) gered hebben;
Velen onder ons zitten in een hecht warm gezinnetje kerstliedjes te zingen voor de kerstboom;
Velen onder ons zitten op de rand van de eenzaamheid, hebben grote zorgen en zitten bijna in een vicieuze cirkel.
Kerstopdracht: Vorm een tri-parti.
Hoeveel dagen zou dit duren?
@Bart: Misschien ligt het aan mij, het kan. Maar van het laatste stukje heb ik dus helemaal niets begrepen.