Entre chien et loup.

Soms zou ik overal willen wonen. Er schuilt allicht een bohemien in mij. Mijn gedachten varen weg als ik foto’s van steden zie die genomen zijn in het schemerlicht. Wanneer de drukte van de dag plaats maakt voor de drukte van de nacht.
Net op het moment als de twee overgaan in mekaar, dat is mijn favoriet moment van de dag. De Fransen hebben daar een prachtige uitdrukking voor: entre chien et loup.

Als ik Antwerpen zie in het schemerlicht en de stad verlicht is in een gloed van oranje en wit licht, dan wil ik in Antwerpen wonen en eeuwig blijven kijken naar de afgetekende gebouwen tegen de lucht. Wanneer ik het prachtige Gent zie met zijn uitermate sfeervolle verlichting dat de romanticus in je wakker maakt, wil ik in Gent wonen om er blijvend van te genieten. Ja, zelfs wanneer ik Brussel zie wanneer de nacht een verwarmend deken over de stad legt en de stad trots haar lichtjes aansteekt en je de basiliek van Koekelberg ziet, de uitzendtoren van de vrt die als een trotse baken verlicht is. Zelfs ik zou dan in Brussel willen wonen.

Tussen licht en donker, entre chien et loup het mooiste moment van de dag. Mooier nog dan de ochtend wanneer alles nog moet ontwaken en de dag nog moet beginnen. De dag is voorbij, de avond en nacht begint. Er heerst ’s avonds een heel ander leven en ritme. De gejaagdheid is vaak weg en er lopen andere mensen over straat.