De rekening van iemand anders maken is altijd makkelijk. Of het nu gaat om het voorzitterschap van de socialisten (sp.a) of hoe de onderhandelingen lopen van een in de stijgers staande regering. Er is altijd wel een schuldige te vinden.
Ik vraag me vaak af hoe men soms tot een resultaat komt. Bij het kiezen van een nieuwe voorzitter van de socialistische partij werd door de partijtop een kandidaat naar voor geschoven. Er volgde niet eerst een bezinningsperiode, maar onmiddellijk een kandidaat-voorzitter. Dat men dat zo niet zou laten gebeuren werd duidelijk want er kwam een tegenkandidaat. Allicht zeer tot de verrassing van de partijtop. Weet de partijtop nog hoe hun achterban denkt, hoe ze leeft, wat hún menig is. Mag men nog een mening hebben? Hun nieuwe voorzitter werd uiteindelijk democratisch verkozen. Moest ik lid zijn van de socialistische partij ik was er na die schertsvertoning uitgestapt. Waar houden ze zich mee bezig? Niet met wat hun leden willen of wat hun leden kan aanspreken. Het gaat om thema’s die ver van hun bed staan. Niets waar de gewone man (met alle respect) zich een beeld kan van vormen. Een socialistische partij is geen groene partij, al kan ze wel groeten accenten leggen.
Daarom is het denk ik ook goed dat Groen! hopelijk nu een lichtjes andere koers gaat varen met hun nieuwe voorzitster. Iets minder radicaal, iets minder elitair, iets minder hooghartig. Maar wel duidelijker.
Politiek moet duidelijk zijn. Momenteel is er een klimaat van onduidelijkheid. De mensen zijn het beu. Het interesseert de meeste van ons zelfs al niet meer. “Is er nu nog steeds geen regering? Ach.”
De verkiezingen winnen met beloftes die aanspreken bij mensen die – met alle respect – niet nadenken over politiek en het volledig koud laat is vals. Natuurlijk haal je daarmee massa’s stemmen binnen. Maar je zorgt ook voor torenhoge verwachtingen die je nooit kan inlossen. De rekening krijg je vroeg of laat toch voor je neus. En dat zien we nu gebeuren. De volledige stilstand. Niet dat de rest van de wereld wakker ligt over ons. Al mag er stilletjesaan wel een oplossing uit de bus gaan komen. Het lijkt wel een vaudeville.
5 minuten politieke moed is er nodig. Wie gelooft die mensen nog? Het komt als een boomerang terug.
