Allerheiligen en Allerzielen zijn voor christenen twee belangrijke dagen. Het paasfeest van de herfst zou je het kunnen noemen. Op deze twee dagen herdenken we onze dierbare overledenen door ze een bezoekje te brengen op het kerkhof, misschien hun graf wat mooi maken en er een bloemetje bi te jzetten. Misschien een idee om iemand bij leven wat meer bloemen te geven? Dierbare mensen die in ons hart een beetje heilig zijn om wat ze voor ons deden of voor ons betekenden.
Kwatongen beweren dat het een hypocriete dag is, omdat alleen op die dag mensen naar het kerkhof trekken en er de rest van het jaar er geen aandacht meer aan schenken. Maar waarom zou dat hypocriet zijn, als je op 1 november nog de tijd niet maakt om dat te doen? Akkoord er zijn verschillende manieren om je dierbaren te herdenken zonder dat je naar het kerkhof gaat en dat begrijp ik ook. Niet iedereen heeft die behoefte en noodzaak. Je hebt de mooie herinneringen die je even doen stilstaan bij wat geweest is. En ook dat is een geschikte manier. Een moment even stilstaan bij het verleden en weer verdergaan.
Als christenen herdenken en gedenken we ook in elke eucharistievering onze dierbare overleden, mensen die ons zijn voorgegaan. Dat wij christenen dit dus énkel doen op Allerheiligen of Allerzielen is allerminst hypocriet te noemen.
Dood ben je, wanneer niemand meer weet wie je was.
Leef verder in de herinnering van mensen.
In de kleine dingen van het leven.
De rimpeling in het water, het verkleurde blad in de herfst.
Een ontluikende bloem in de lente.
De glimlach.Hans, 2 XI 2007
