Je gevoel zegt A en je ratio zegt B. Het is een vaak voorkomend en zeer herkenbaar iets. Kan je weerstaan aan de verleiding van je gevoel en je ratio volgen of blijf je het jezelf kwalijk nemen dat je toen niet je gevoel maar je ratio volgde?
Verleding en gevoel zijn twee markante begrippen die het leven kleur geven, maar die je ook kunnen dompelen in een asgrauwe stemming. Weerstaan aan de verleiding om in te gaan op je gevoel kan je voor een lange tijd blijven najagen.
Iedereen weet ondertussen dat roken ongezond is, net zoals te vetrijk eten en sloten alcohol naar binnen werken. Toch zijn er heel wat mensen die de verleiding niet kunnen weerstaan om te roken, om vetrijk en ongezond te eten en zich dagelijks lazarus te zuipen. Liefst niet allemaal samen, maar zo zijn er allicht ook mensen. Zijn die mensen dan gelukkig met hun leven?
Het is een vraag die ik mij vaak stel: hoe kan iemand nu op de manier waarop ze leven gelukkig zijn? Hoe kan iemand gelukkig zijn met een leven dat vol zit van de ongemakken en van problemen en ongemakkelijke situaties die men vaak zelf opzoekt? Zo’n mensen moeten haast over masochistische trekjes beschikken dat hen een kick geeft om zo hun leven in te delen. Het is misschien een ander soort geluk dan wat ik als geluk aanzie.
Is het in de liefde en de gevoelens die je voor iemand hebt ook niet zo dat je vaak onmogelijk tegen dat gevoel kan ingaan zonder het jezelf kwalijk te nemen of je schuldig te voelen? Blijft het niet lang of zelfs eeuwig knagen dat je hem of haar nooit je ware gevoelens hebt laten zien? Je ratio kan soms nog zo hard duidelijk maken dat het niet gaat lukken en toch overwint je gevoel het. Omdat je gevoel je zegt dat het goed zit, dat je geborgen bent en veilig en dat je warmte en liefde krijgt. Waarom gaat de ratio daar dan tegenin? Het zijn open vragen die eigenlijk geen antwoord hoeven, waar je zelfs niet te lang mag blijven bij stilstaan.
Al te vaak heb ik mijn ratio laten beslissen over mijn gevoel. Hoewel ik een gevoelsmens ben, vaak wars van wat de ratio mij zegt. Het is een balans die mooi in evenwicht moet zijn. Althans in de utopische wereld. Vaak helt de balans meer naar de ene en dan weer naar de andere kant. Een mooi evenwicht tussen ratio en gevoel, we kunnen er alleen maar van dromen.
La chasse est ouverte!
—
En als uitsmijter… herhaal dit zo snel mogelijk na elkaar:
Un chasseur sachant chasser sans son chien de chasse est un bon chasseur.
Wat doe je als je gevoel zegt
A én B én C én…
Jij bent er snel bij! Mijn blogpost is nog warm
Als je gevoel A én B én C én… zegt dan zit je met een groot probleem en zou ik professionele hulp zoeken.
Of zijn je hormonen gewoon op drift
Hart en verstand zijn buren maar zullen nooit goede vrienden worden. Als je je verstand volgt heb je het risico dat je in je gewoontes blijft zitten, als je je verstand volgt heb je het risico dat je voor je het weet iets idioot gedaan hebt.
Ach, denk aan de woorden van Einstein: “De mens die zich omringt met feiten, niet toestaat dat hij verrast wordt, geen flits van intuïtie kent, geen veronderstellingen maakt, geen risico neemt, leeft in een afgesloten cel.”
Consuetudinis vis magna est.
kleine aanpassing: Un chasseur sachant chasser sans son chien de chasse est un bon chasseur…
Voor de rest behoef ik hier evenmin te zeggen op welke wijze ik leef… Dat zal je al wel duidelijk zijn. En ik ben gelukkig met de weg die ik volg