Kijk naar mij! (bis)
19 april 2007 door Hans
Ik heb in het verleden al eens mijn zegje gedaan over internetprofielpagina’s en kom daar graag nog eens op terug. Zoals vaak is het vervolg op iets altijd van een mindere kwaliteit dan het origineel, maar laat ik me daardoor niet tegenhouden.
Hoe leer je iemand kennen? Je kan een stap in de wereld zetten en je naar discotheken en feestjes begeven. Kortom je in het nachtleven storten en je overgeven aan de muziek, de drank, de mogelijke kandidaten. Je kan ook wachten tot de juiste persoon je pad kruist en je samen verder gaat, je hoeft daarom niet thuis te blijven wachten. Je normaal levensritme aanhouden, werken, vrije tijd en op een dag kom je dan wel iemand tegen. Of je maakt gebruik van de allomtegenwoordige datingsites/profielpagina’s.
Zo’n profielpagina/datingsite is een lijstje van steekwoorden die je moeten omschrijven. Laat ons wel wezen, niemand vult graag zo’n lijstje in. Aan de hand van zo’n ingevuld lijstje bekijkt de datingsite enkele mogelijke kandidaten die je dan op een zilveren schaaltje aangeboden worden. Je hoeft alleen nog maar contact te leggen. Het is ook mogelijk zelf op zoek te gaan naar je perfecte match en er een berichtje naar sturen in de hoop dat die persoon ook met jou wil praten. Een eerste kennismaking is een feit!
Maar is dat niet eerder een valse gedachte? De meeste mensen doen zich online veeleer anders voor dan in realiteit. Je hebt vaak het idee dat het klikt, dat er overeenkomsten zijn. Net omdat de andere (of jij) naar de mond begint te praten. Je ware gelaat is niet echt zichtbaar en alle aandacht is welkom op sommige momenten. Dat je daarvoor de waarheid een beetje moet verdraaien hoort er nu eenmaal bij.
Anders is dat natuurlijk niet met vroeger, toen de profielpagina/datingsite niet bestond en het behelpen was in een fuifzaal of bruin café. Ook daar werd meestal het beste beentje voorgezet. Vaak een onbestaand beentje, maar dat werd pas veel later duidelijk. Het verschil zit hem nu in de (valse) anonimiteit. Er zijn geen potten gebroken en er is geen gezichtsverlies geleden als de match toch niet voor 99 % bleek te kloppen. Op papier mag je dan al heel goed matchen, de realiteit is vaak anders. Wanneer looks aan bod komen kan het pas aangewakkerde vlammetje ineens doven. Of als je geluk hebt ontaarden in een oplaaiend vuur, maar dat is eerder uitzondering dan regel. En zijn het dan net niet die uitzonderingen die de regel bevestigen? 
De ideale manier om mensen te leren kennen is nog altijd irl, maar wat als je niet veel buitengaat (om tal van redenen), of niet zo gemakkelijk contacten legt, dan is internet dé manier om mensen te ontmoeten.
Feit is: via foto en profiel kan je volgens mij onmogelijk de echte ‘vibes’ van die persoon voelen, dat kan pas bij een ontmoeting. Om jezelf te beschermen mag je dus niet te vlug gevoelens of verwachtingen hebben bij het ontdekken van een profiel.
Volgens mij moet men, als men via internet een date zoekt, vooral de gedachte hebben dat het leuk is, en dat het niet de bedoeling is om gauw ff van ‘t straat te geraken. Risico is wel dat dat je romantische, naïve gedachtengang gaat verwateren.
‘t Is kiezen of delen, en ik ben er nog niet echt uit wat ik moet kiezen…
Gauw van straat geraken blijft een naïeve, romantische en dwaze gedachte. Natuurlijk bestaat de mogelijkheid en sommigen krijgen ook (meer dan ze misschien zelf willen) die kans om een lief op te doen.
Profielpagina’s/datingsites moeten vooral plezierig blijven, het is als bladeren in een catalogus. Dat ziet er leuk uit, dat minder. Oppervlakkigheid is eerder regel dan uitzondering. Maar is dat erg? Het hoort er nu eenmaal bij.