Censuur.

Het is een oude volkswijsheid die zegt dat je een nee hebt en een ja kan krijgen. Je moet op je doel afgaan en niet met een zekere schroom en terughoudendheid naar de zaken kijken en bang zijn om gezichtsverlies te lijden.

Mensen lijden niet graag gezichtsverlies, in geen enkele situatie en in geen enkel opzicht. Of het nu gaat om je job, een taak of de liefde als je gezichtsverlies lijdt voelt een mens zich beschaamd, klein, nietig en schuldig om wat net is voorgevallen. Terwijl de andere partij misschien gecharmeerd kan zijn als het om aandacht of liefde gaat.

Je zorgt voor zelfcensuur, je wil jezelf beschermen tegen een mogelijk gezichtsverlies. In feite is dat totaal absurd.

Stel u volgende situatie voor. Je wandelt over straat en er passeert iemand die je aandacht trekt, je vindt die persoon leuk, aantrekkelijk, charmant. Kortom je wil die persoon beter leren kennen. Je zegt niets. Een tijdje later kom je diezelfde persoon opnieuw tegen, je hebt net hetzelfde gevoel als de vorige keer. Je weet nu ook wie die persoon is, waar die persoon woont. Die persoon woont in hetzelfde dorp, in dezelfde straat. Je ziet die persoon regelmatig maar verder dan de gebruikelijke beleefdheidsformules ga je niet.

Je censureert jezelf. Je houdt jezelf tegen om een onbekende aan te spreken en je gevoelens voor die persoon kenbaar te maken. Het is moelijker bij een quasi onbekende om datgene wat je wil zeggen te zeggen dan bij een kennis of goeie vriend. Waarbij de kans bestaat dat je bij een vriend of kennis de vriendchap misschien op het spel zet of een goeie kennis verliest. Terwijl je met die onbekende geen effectieve band hebt en het dus makkelijker zou moeten zijn.

De realiteit is echter anders en we censuren onszelf constant om geen gezichtsverlies te lijden, om onszelf te beschermen of om een nog andere redenen.

Eerlijk ik heb er het raden naar. Mijn zelfcensuur is héél streng, ook tegen vrienden, kennissen zal ik zelden het deurtje openzetten die een inkijk geeft op hoe het echt zit. Hoe zou ik het dan doen bij een vreemde?

Maar zoals ik ooit ergens las: “een vriend was ook ooit een vreemde.”