Ik heb de Franse filmregiseur François Ozon leren kennen met zijn film Le temps qui reste waar ik onverwachts mee naartoe ben gegaan. Het was een geweldige ontdekking. De stijl van Ozon is er een van absurditeit, doordachtheid, gekheid en genialiteit. Niets is wat het lijkt en het is zoals het is. Er straalt ook altijd een zeker rust uit en ik deel met Ozon de voorliefde voor de zee.
Ondertussen heb ik zowat alle films van Ozon gezien en stuk voor stuk zijn het pareltjes. Ozon sleurt je mee in zijn denk- en droomwereld. Huiveringwekkend.
Dit is een stukje uit de kortfilm Une robe d’été van 1996.
