Het blijft een beklijvend moment wanneer om 20 uur de Last Post geblazen wordt aan de Menenpoort in Ieper. Vandaag herdenken we het einde van de Eerste Wereldoorlog. Niet veel later zou er nog een oorlog volgen. En ook vandaag nog is er op verschillende plaatsen in de wereld oorlog. Hoewel men al bij de Eerste Wereldoorlog zei dat het nooit meer oorlog mocht zijn, alleen nog vrede.
Een tijdje terug waren we toevallig in Ieper en gingen we luisteren naar de Last Post, het is een moment dat me altijd zal bijblijven. Duizenden namen, jongen mensen ver van huis die vochten voor onze vrijheid en hier het leven lieten. Wanneer je volwassen mannen met rode betraande ogen ziet, oude mensen die hun voorvaderen komen bezoeken waar ze gesneuveld zijn kan je dat niet koud laten. Nooit mag dit vergeten worden.
Dit is een gedicht van een onbekende auteur. Door iedereen aan de Menenpoort werd “we remember them” samen uitgesproken.
In the rising of the sun and in its going down
we remember them.
In the blowing of the wind, and the calm of its stillness,
we remember them.
In the opening of buds and in the rebirth of spring,
we remember them.
In the blueness of the sky and in the warmth of summer,
we remember them.
In the rustling of leaves and in the beauty of autumn,
we remember them.
In the midpoint of the year, and as its beginning and end,
we remember them.
When we are weary and in need of strength,
we remember them.
When we are lost and sick at heart,
we remember them.
When we have joys we yearn to share,
we remember them.
So long as we live, they too shall live,
for they are now part of us,
we remember them.
Weet je nog wie de cover bracht in 1987? En dat vond ik toen al een zeer mooi nummer. Pas nu weet ik dat dit de originele versie zou zijn. In het Servisch gezongen met een mooie tekst waarvan ik je de vertaling niet wil onthouden.
(Althans dat hoop ik, want met online vertalingen weet je maar nooit. Als het niet zo is dan blijft het een geweldig mooie “vertaalde” tekst.)
Dawn has broken
A tear flowed/dropped from the eye
It’s dawn, (but) you’re not here
Do you hear? I can’t live without you
I dream of you
Everything still reminds me of you
only my song is heared
but you’re not here
De nulmeridiaan loopt niet door mijn gat zoals men zo mooi zegt of beter de wereld draait niet rond mij. Als klein radertje functioneer ik in een veel groter geheel. Toegegeven, ik ben al eens een tegendraads radertje. Durf al eens naar links of achter mij kijken als de hele kudde naar rechts of naar voor kijkt. Je ziet dan zoveel meer. Toegegeven, ik ben niet de meest makkelijke persoon en heb een eigen mening dat niet altijd in goede aarde valt en tegen schenen schopt. Toegegeven, ik ben een mens en heb zeer veel zwaktes maar ik ben ook bewust van mijn sterke punten.
Ik doe regelmatig blijkbaar meer kwaad dan goed en kwets mensen en dat is niet mijn bedoeling. Nooit geweest trouwens. Voorlopig hou ik me dus een beetje in.
Hij schrijft een boek, daar is hij vandaag mee begonnen. Maar liefst 50000 woorden minimum en dat in een periode van een maand. Een heuse opdracht, zeer zeker. Niet te onderschatten de impact op je persoonlijk leven, je droomt over het boek, je denkt aan een plot en een verhaal op elk moment van de dag. Althans dat vermoed ik, want ik schrijf geen boek en al zeker geen boek onder druk dus mijn gedachten zijn (deels) bij zijn project. Ik zal er zijn om te ondersteunen en bij te staan als het moeilijker gaat. Voor de rest ben ik een vage schim op de achtergrond, nog 29 dagen te gaan
Ondertussen frutsel ik zelf ook wat aan een klein schrijfproject (niets onder druk zoals ik reeds zei) en het kan nog een eeuwigheid duren voor het klaar is.
De periode waarin we onze lieve doden extra herdenken met een bloemetje, een gedachte of een kort gebed breekt weer aan. Misschien is het voor sommigen eerder een commercieel gegeven geworden om nog een groter en mooier bloemstuk. Maar het gebaar om iemand te gedenken die je kende en een deel uitmaakte van je leven is een mooi iets. Dat hoeft dus niet zo nodig met bloemen of een bloemstuk zijn, alleen even halt houden en je gedachten zachtjes laten meevoeren met de stroom.
Vandaag schreef ik een kaartje om mijn medeleven te betuigen bij het overlijden van een vrij jong persoon. En wat schrijf je dan telkens, woorden van troost zijn vaak betuttelend of je vervalt in de standaardzin: “innige deelneming in de rouw, veel sterkte.” Meer moet het ook soms niet zijn al ontbreekt ieder persoonlijk karakter, net dat wat je zou verwachten bij het betuigen van je medeleven.
Ik probeer om er toch telkens een kleine persoonlijke toets aan te geven, het niet te laten overkomen alsof je de zin voor een paar centen gekocht hebt van een charlatan. Al blijft het een zeer moeilijk iets.
In deze periode van intens verdriet en pijn om wat verloren is gegaan schuilt achter een zee van tranen de stralende glimlach van de mooie herinneringen. Woorden, hoe mooi ook schieten hun doel voorbij en kunnen nooit volledig troostend zijn. Dit is een kleine poging om tussen de donkere wolken een lichtpuntje te laten verschijnen.
Mijn medeleven in deze moeilijke tijd.
I cried for you
When the sky cried for you
And when you went
I became a hopeless drifter
But this life was not for you
Though I learned from you,
That beauty need only be a whisper
Uit: Katie Melua – I cried for you
Hoe kan iemand zoiets mooi op papier zetten? En het dan zingen met een heldere stem waar je hart van breekt.
Hoe ver kan je gaan in het relativeren? Zover dat het een karikatuur is en je het dood gaat relativeren. Kan je op den duur nog relativeren.
Gisteren zag ik twee berichten in het nieuws op Eén, kort na mekaar waar ik het nu nog steeds moeilijk mee heb. Het eerste ging over Spanjaarden van Marokkaanse origine die naar België komen en veel geld betalen om een arbeidscontract af te sluiten, één dag werkten en dan werkloosheidssteun genoten. Toen ik iets later het tweede item zag over mensen die ondanks hun ziekte toch gingen werken om toch maar niet ontslagen te worden fronste ik mijn wenkbrouwen en maakte een misselijk makend gevoel zich van mij meester.
Hoever is het in deze maatschappij gekomen? Waar is de menselijkheid gebleven en waar is de rechtvaardigheid naartoe. Ik heb het zeer moeilijk om dit te relativeren gezien mijn eigen situatie. Dan maakt een zekere onmachtigheid zich van mij meester en dat is een van de meest hatelijke gevoelens die je kan hebben.
Elk woordje uitleg bij dit nummer kan er eentje te veel zijn. Roy, weggelachen door de een en op een voetstuk geplaatst door zoveel anderen. Misschien de barometer en maatstaf van succes. In duet met K.D. Lang en met zijn eeuwige melancholische snik-in-de-stem wordt dit absolute topklasse. Ik ben een absolute fan van zijn gevoeligheid en tederheid ook die uitgaat van zijn liedjes. De donkere kant en keerzijde van de medaille…
In het voorlaatste jaar van mijn humaniora was er een discussie in de klas, iedereen gaf zijn mening over een zeker onderwerp. Wat het juist was weet ik niet meer, maar wat ik me nog wel herinner was mijn oud-leraar die zei: “Hans heeft ook wel een mening, maar hij zegt ze niet”. Mijn oud-leraar legde toen precies de vinger op de wonde en in wat hij verder zei hoorde ik dat hij me zeer goed kende.
Toen hield ik het vrij diplomatisch en zeer afgewogen. Iets wat ik nu af en toe nog hanteer maar het is zeer uitzonderlijk. Nu heb ik een mening en dat zal men ook geweten hebben. Aan wie het horen en niet horen wil zeg ik luidop wat ik er van vind. En dat botst, dat kwetst en dat raakt soms en dat vind ik dan oprecht minder prettig.
Wanneer ik iets niet goed vind maak ik het vaak met de grond gelijk, ik breek het af en hak het in mootjes. Dat wekt dan weer wrijving op met iemand die dat wel goed vindt. Maar het schuilt niet alleen daarin, ik kan ook van mening veranderen. Wat ik gisteren met de grond gelijk maakte, bouw ik soms de dag erna terug op. Het komt niet vaak voor, maar het zijn alleen doden en dwazen die niet van gedacht veranderen. En dat wekt ook wel wrevel op, begrijpelijk.
Niet dat ik draai met de wind, alleen kan mijn mening veranderen omdat ik er een andere kijk op heb of dat ik een vollediger beeld krijg. Wanneer dat zich voordoet kan mijn mening veranderen en kan ik evolueren van een heftig tegenstander naar een groot voorstander. Vaak heb ik dat met spelletjes, eerst zie ik er absoluut niets in en verfoei ik het tot ik een degelijke uitleg heb gekregen en er wel voor gewonnen ben.
Uiteindelijk is het maar mijn mening, en wat maakt mijn mening meer of minder belangrijk dan die van iemand anders? Waarom is mijn neerhalen van groter belang dan jouw ophemelen of omgekeerd?
