Asperge.

Ongeveer rond de tweede zondag van april (al naargelang de lente zijn intrede doet) tot exact 24 juni (Sint Jan) loopt het officiële aspergeseizoen. Deze overheerlijke scheuten zijn een korte tijd beschikbaar en het telen ervan is vrij arbeidsintensief. Ze groeien onder de grond en eens ze hun kopje laten zien moeten ze gerooid worden om hun mooie witte kleur te bewaren.

Asperges staan in de absolute top van mijn favoriete groente. Een kleine link als mogelijk afrodisiacum is daar misschien ook niet vreemd aan.

In 2002 verscheen de dichtbundel “Ik schrijf je neer” van Hugo Claus met daarin het zeer mooie gedicht “Asperges me” waar dit stukje uit komt:

En ook als ik reïncarneer,
dan niet Oosters in een kever
of een jonge loopse hond
maar als in de tijd van mijn leven
door een prinses vastgebonden,
oprecht rechtop klaargestoomd
en dan glijdend in haar mond.
Een winteravond lang
geurt haar stil water
naar mijn diepe grond.

Je hoeft geen al te grote kenner te zijn van de kerkelijke rite om deze link van Claus te begrijpen. Asperges me (Was mij, o Heer) was heel vroeger een gebruikte rite voor de H. Mis.

Het blijft elk jaar weer uitkijken naar het aspergeseizoen om ze met volle en gulle overgave in mijn mond te laten glijden en er intens van te genieten.

Cadeauverpakking.

Hij zei: “uiterlijkheden zijn onderling inwisselbaar” en daar had hij meer dan een punt. Er zijn voor iedereen verschillende uiterlijkheden die van belang zijn maar in essentie gaat het niet om die uiterlijkheden maar hoe je gevoelsmatig met elkaar omgaat.

Hij valt op door zijn natuurlijke schoonheid en wordt daar ook regelmatig op aangesproken in superlatieve termen. Dan ga je twijfelen. Wanneer spreekt iemand de waarheid? Is het enkel om mijn uiterlijk? Dat knaagt ook aan je zelfbeeld. Je bent meer dan je voorkomen.

Ik stoorde mij onlangs aan een website waar je een job kan vinden. Ze gaven er praktische tips hoe je naar een sollicitatie moet gaan. Blijkbaar stelt men daar de verpakking belangrijker dan de inhoud.
Dat je niet moet verschijnen in short en t-shirt lijkt me een evidentie. Maar een pak en das hoeft ook niet vind ik. Netjes lijkt me nog het meest van toepassing. Het kan altijd gebeuren dat je een knoop verliest onderweg, is dat zo erg?

Niet de verpakking is van belang, wel de inhoud. Al is daar nog steeds zeer veel discussie over.

Kopfoto, mei 2008

Ik doorbreek in mei nog eens de gewoonte om maandelijks een nieuwe kopfoto te plaatsen.

Deze maand blijft de kopfoto van april 2008 nog even staan.
Hij is te mooi om nu al weg te doen.

Volgende maand krijgt u er een nieuwe te zien.

Gratis genot.

Ik woon vrij ruraal en als je dan eens je neus buiten steekt heb je twee kansen of je ruikt onfrisse dingen of en dat is nu het geval ruik je de ontluikende bloesems aan de bomen.

Een geweldig palet van heerlijk geurende bloesems en een schittering van witte en paarse tinten. Prachtig om te zien zeker bij dit mooie weer. Hoe snel evolueer je dan niet van een beetje somberheid naar kracht en vitaliteit bij het voelen van de warmte van de zon op je huid.

Dat het dus niet altijd de zeer dure dingen zijn waar je van kan genieten mag hiermee duidelijk zijn. De kracht en de schoonheid van de natuur hoeft er niet voor onder te doen en het kost niets.

Een vervelend gevoel.

Soms voel ik me zoals ik ooit op een cartoon zag. Een advocaat staat voor de rechtbank te pleiten. Hij doet de verdediging van een exhibitionist. De advocaat zegt: “Ik zweer u edelachtbare, mijn cliënt doet zoiets niet.” en net op dat moment doet zijn cliënt achter hem zijn jas open.

Zoiets is dus knap vervelend.

Tijd voor wat relativering op alle fronten.

Ervaring.

Sommige dingen kan ik niet begrijpen omdat ik er (blijkbaar) geen ervaring mee heb. Dat is althans het uitgangspunt van enkele mensen.

Is dat wel zo? Vroeg ik me af toen ik bekomen was. Het is inderdaad zo dat ik op bepaalde terreinen totaal geen ervaring heb. Roken, drugs, zonder elastiek van een brug springen,… het zijn maar een paar voorbeelden waar ik niet als ervaringsdeskundige mag spreken maar louter op mijn gevoel afga om er mijn mening over te geven en het probeer te begrijpen waarom mensen het doen. De kick of een of andere bevrediging.

Ik hoef dus geen drugs te gebruiken om te weten dat er gigantische gevaren en risico’s aan verbonden zijn en dat ik het beter niet doe. Hoewel het uiteraard aanlokkelijk blijft. Iets wat je beter niet doet prikkelt altijd om het juist wel te doen. Balanceren op een slappe koord.

En dan heb ik het over liefde en relaties en het feit dat ik bepaalde zaken niet begrijp of moeilijk kan vatten. (zie “Murw.”) Dan blijkt het normaal te zijn dat ik daar geen begrip voor kan opbrengen volgens enkelen omdat ik er geen ervaring mee heb. Een standpunt waar ik met verbijstering naar luisterde.

Een robot ben ik niet. Ook niet van steen. En ja, het zal je misschien verbazen maar ik heb ook een hart. In al mijn verbetenheid en hardheid, grofheid en koppigheid kan ik ook wegsmelten als een ijsblokje in de warme zomerzon en ingepalmd worden. Toch leerde de ervaring (jaja!) mij dat hoewel hart en verstand een eindje uit mekaar liggen je ze toch met elkaar in contact moet blijven houden.

Ik heb soms het aanvoelen dat ik voor mijn leeftijd het dubbel aantal jaren levenservaring heb. Maar ondanks dat nog heel veel te leren en te ontdekken.

beter goede vrienden
dan leven in een hel
die we niet verdienen
ach ja dat weet jij wel

(Ooit - J. Verminnen)

Reclame voor de nevenblog.

Op de nevenblog staat een bericht van gastschrijver Dax.

Liefde is…

Murw.

Man slaat vrouw. Vrouw slaat soms man.

In een relatie kan er partnergeweld zijn. Een vrouw die een afranseling van haar man krijgt en naar het ziekenhuis moet voor verzorging. De man die zich dan weer liefdevol buigt over zijn net afgeranselde vrouw en aan het verplegend personeel en de dokter een verhaaltje ophangt over het uitschuiven op de trap…

Het gekke is vaak dat de vrouw de man niet verlaat. Je zou dan denken dat het om angst gaat om de man te verlaten maar dat is vaak niet zo. De vrouw blijft de man doodgraag zien (excuseer de woordkeuze) en zal haar man ook blijven steunen en vertrouwen. Maar vooral ze blijven samen. Ondanks het geweld en de pijn. Vaak met de drogreden dat er ook mooie momenten zijn en dat hij ook lief en innemend kan zijn. Is dat blinde liefde?
Je kan in dit voorbeeld ook de man door de vrouw vervangen.

Voor mij zijn zo’n situaties onbegrijpelijk. Mijn verstand kan er onmogelijk bij dat iemand zo blind van liefde is dat hij of zij (ik wil geen onderscheid maken) bij zijn partner blijft ondanks zulke grove mishandelingen. Niet alleen de dader kan hier psychologische hulp gebruiken maar ook het slachtoffer die in mijn visie geen correct beeld heeft van hoe een relatie in elkaar steekt en het voor normaal aanneemt.

Een relatie draait in de eerste plaats om respect voor elkaar. Mekaar als mens en individu respecteren en daar ook correct naar handelen. Respect is niet iets waar je makkelijk en snel overheen moet gaan. Het is een essentieel punt en van meer dan cruciaal belang.

Wanneer je respect voor mekaar opbrengt dan is er een mooi evenwicht. Is dat respect er niet omdat jij altijd je zin wil hebben tegen die van je partner in dan zit je met een probleem.

Soms gaat het mijn petje volledig te boven hoe sommige mensen in een relatie zitten waarbij ze totaal respectloos en als een gebruiksvoorwerp behandeld worden en toch vast blijven houden aan die relatie. Blijven geloven in een toekomst samen en de toekomst zonnig en hoopvol tegemoet zien.

Als het emmertje overloopt giet de ene het emmertje weer leeg en dan kan het weer gevuld worden. Het leeggieten met praatjes dat het weer goed komt en zo niet bedoeld was. Dat er nooit twijfel was over de relatie van hun kant maar dat jij wel twijfelde. Kortom jij krijgt opnieuw de schuld en je toont berouw en opnieuw kan het emmertje gevuld worden. Ik blijf dat eigenaardig vinden hoe iemand zo van een ander kan misbruik maken.

Het is soms vervelend dat ik met mijn virtuele voorhamer vaak blijf kloppen. En kloppen. En kloppen. Tot iemand volledig murw is. Groggy van de vele slagen. Ik ben hard, vlijmscherp en een beetje grof soms in mijn bewoordingen. Zeker als je mijn vriend bent. Het leven kan hard zijn als je mijn vriend bent

Luisteren.

Jij praat en ik luister. Wat je aan mij zegt gaat zelden verder dan de kamer en de personen in die kamer. Dat is het ultieme fundament van een diepgaande vertrouwensrelatie.

Als een spons neem ik verschillende prikkels in me op. Maar een spons is ook verzadigd op een bepaald moment en dat moet je eens alles kwijtraken en er veel uitgooien om opnieuw te kunnen opnemen. Dat uitgooien van die verschillende prikkels doe ik bij verschillende mensen en zo toets ik ook mijn visie aan wat zij er over denken.

Nu denkt u allicht dat ik over anderen die mij in vertrouwen hebben genomen zit te roddelen en ze bij naam en toenaam noem. Maar dat is niet helemaal waar. Allicht kloppen de feiten wel maar ik noem nooit namen, alleen de gebeurtenissen geef ik weer. Zonder dat er ook maar af te leiden valt over wie het gaat. Het fundament van het vertrouwen blijft ongeschonden. En zelfs meer, als je er op drukt dat het tussen ons moet blijven zal het ook tussen ons blijven. Dat is een vanzelfsprekendheid.

Het zou nog maar kras zijn dat ik uitermate intieme details ga rondbazuinen aan iedereen. Dat is roddelen. Ik vertel het ook niet aan iedereen maar aan specifiek uitgekozen mensen waarvan ik weet dat ze geen band hebben met de situatie en er dus ook hun voordeel niet mee kunnen doen.

Gaat dit ver? Misschien wel. Maar ik weet dat praten helpt om te verwerken en dat er minder luisterende oren zijn die je in vertrouwen kan nemen.

Mijn restaurant!

Enig populisme is mij niet vreemd en ik mag als vermakelijkheid al eens graag kijken naar een no-nonsense programma op de commerciële zender.

Met veel plezier volg ik het semi-reality programma Mijn restaurant! waar 5 duo’s van restaurantje mogen spelen op kosten van de commerciële zender. Kijkend en stemmend Vlaanderen zorgt er telkens voor dat één restaurant zijn deuren moet sluiten en de rest nog even open mag blijven. Eén duo mag als hoofdprijs zijn restaurant houden. Er zijn 5 duo’s, één duo per provincie.

We zijn nu een paar weken verder en de eerste afvallers zijn bekend. Gent moet zijn deuren sluiten en Leuven ontspringt de dans. Voor even. Blijven dus nog over Oostende, Antwerpen, Hasselt en Leuven.

Dat Gent als eerste afviel was eigenlijk niet echt onverwacht. Al zullen ze in Gent wel anders gedacht hebben. Ongenaakbaarheid en een hardleerse koppigheid zijn allicht geen al te slechte eigenschappen maar je moet ook durven openstaan voor kritiek en bijsturen waar het nodig is.

Een restaurant is geen brasserie. Je kan heerlijk gaan eten in een brasserie en een goeie brasserie trekt volk en is absoluut niet minderwaardig. Het concept van Gent past perfect in een brasserie maar niet echt in een restaurant. Het opzet van het programma is niet Mijn brasserie! maar Mijn restaurant! en dat was een nadeel voor Gent. Een doorstart na de finale is hopelijk wel mogelijk voor Gent en dan ga ik er graag eens tafelen.

Van de overige restaurants ben ik uitermate gecharmeerd door Hasselt. Het concept en de uitwerking het zit uitermate goed. Een jonge ploeg die van aanpakken weet. Hopelijk maken ze het waar en winnen ze. Hoe dan ook daar wil ik graag eens de benen onder tafel schuiven. Hasselt is ook veruit vertrokken van het meest verwaarloosde pand en toch hebben ze er een aaneensluitend geheel van gemaakt. Hoe je dus een nadeel kan ombuigen in een voordeel. Trouw zijn aan het concept en het uitgangspunt, het is een mogelijke winner.

Oostende heeft allicht een zeer competente chef maar het duo is een beetje slapstick op zijn best. Hij is een beetje de beminnelijke gastheer/kok die van hot naar her spurt om brandjes te blussen maar zijn partner is uit een ander hout gesneden. Ze komt als vrij lichtgeraakt en jaloers over en zou het liefst iedereen uit haar restaurant gooien die haar niet roemt om haar geweldige kunde. Een blonde vrouw of kort elke jonge vrouw vat ze steeds op als een mogelijke concurrente voor haar partner. Onzekerheid over wie ze zelf is? Een beetje relativeringsvermogen is wel nodig. Gastheer of gastvrouw zijn in een restaurant is het opzetten van een masker en altijd vriendelijk zijn en lachen ook al valt er niets vriendelijk te zijn en te lachen.

Leuven heeft mij blij verrast. Toen ik onlangs het gerecht paling in het groen op een bord zag verschijnen begon ik haast spontaan te kwijlen. Een prachtige groene en levendige kleur. Niet vaal, niet dof maar fris. Hun enige nadeel bleef de bediening die een beetje in het honderd leek te lopen. Al denk ik dat daar na verloop van tijd zeker verbetering en verandering in zal komen.

In Antwerpen gaan er nog ongelukken gebeuren. Een geweldige chef, die weet hoe hij moet koken. Dat zie je aan de gerechten, zijn manier van werken. Hij is de chef. Maar dat is net ook het minpunt. Wat als de chef wegvalt? En als klap op de vuurpijl botsen er twee ego’s. Grote ego’s. Tussen keuken en zaal. Alleen al om die reden moet je er gewoon naar kijken.